"Słyszę krótkie, metaliczne pstryknięcie, aparat delikatnie wibruje. Odwracam się do Gene’a. Zamiast niego widzę twarz Jana Chrzciciela na amfie, z rozjarzonym dzikim wzrokiem.
-Cholera. W ten sposób można okradać ludzi z dusz. – Czuję, że znalazłam powołanie. – Stanley ?
-pytam. – Co znaczą te liczby ?
- To stopnie otwarcia przysłony, Lee. Pomagają ci ustalić, jak szeroką szparkę chcesz ustawić w obiektywie.
Jak szeroką szparkę chcę ustawić w obiektywie? No, ładnie. Okazuje się, że fotografia ma coś wspólnego ze świntuszeniem.
- Słyszałaś o wartości „f” ? – pyta Stanley.
- Nie.
- Widzisz – tłumaczy. – Wszystko wiąże się z głębią ostrości, szybkością i ekspozycją. Sama decydujesz, czy wolisz to robić szybko czy wolno, z dużą głębią albo małą.
- A ty, Stan ? Jak wolisz?
- Ja? – Zaskoczony unosi brwi. – Ja to robię na wszystkie możliwe sposoby. Zależy od okoliczności i emocji, które chcę przekazać.
- Tak, to najważniejsze – potakuję.
- Nastepnym krokiem powinno być dopasowani czułości filmu.
-Hm.
- Niektóre są wolne, ale czułe, inne szybkie, lecz niezbyt ostre. Trzeba iść na kompromis. To, co zyskujesz na czasie, tracisz na wierności…
- Tak jak w życiu – mówię. – Trafiłeś w sedno.
- Moim zdaniem, Lee, fotografia to sztuka, w której pożądanie dotyka fizyczności i wraca do nas za pomocą światła."

z Ballady o Lee Cottonie